انجمن مردمی حیات سبز HayateSabze N.G.O

اعتياد به مواد يكي از معضلات بهداشتي، رواني و اجتماعي جهان امروز است. اعتياد به داروهاي مجاز و غيرمجاز در چند دهة گذشتة بسيار فراگير شده است و حاكي از بروز يك مشكل جدي درسلامت جسمي، رواني واجتماعي است.

مبارزه با اعتياد درجهان بر سه روش كلي مبارزه باعرضه، درمان معتادان وفعاليت‌هاي پيشگيري در جهت كاهش تقاضا استوار مي‌باشد. اگرچه مبارزه باعرضة‌ موادبسيار ضروري است و بدون آنها مشكل مواد بسيار بدتر از امروز مي‌بود، ليكن اين تلاش مشكل سوء مصرف واعتياد را از بين نبرده است.

دريك بازار بزرگ باتقاضاي زياد نمي‌توان حتي به ميزان كم مواد راكمياب نمود يا قيمت آن را اضافه كرد. درچنين بازاري توزيع كنندگان و دلالان به قدري افزايش مي‌يابند تا قيمت‌ها نسبتاً پائين باقي بمانند. در آمريكا از سال 1986 تا 1989 هزينه اي كه صرف اجراي قوانين شد دو برابر گرديده اما در همان زمان قيمت كوكائين دربازار از 100 دلار به ازاي هركدام به 75 دلار تقليل پيدا كرد. مطالعات مختلف نشان داده اند كه تا وقتي تقاضا براي مواد زياد است عرضه را نمي‌توان خيلي پائين آورد.

از طرف ديگر رويكرد درماني نيز با مشكلات بسياري مواجه است. بسياري از افرادي كه براي درمان مراجعه مي‌كنند دچار عوارض جسمي، رواني واجتماعي جدي شده اند كه برطرف كردن آن هزينه و وقت و انرژي زيادي صرف مي‌كنند و ميزان موفقيت نيز نامعلوم است. به دليل پيچيدگي مشكلات اعتياد، ساختار درماني پيچيده اي مورد نياز است تا همة ابعاد زندگي و الگوي رفتار مختلف معتادان رادربرگيرد، ساختارهائي مانند درمانگاههاي ويژه معتادان، مراكز سم زدائي و بازپروري، كارگاه‌هاي حرفه اي و جوامع درماني.

رويكرد پيشگيري در جهان عمر كوتاه تري دارد واز سي سال پيش به تلاش و مبارزه عليه اعتياد اضافه شده است. بررسي‌ها نشان مي‌دهند كه رويكرد پيشگيري نيز مي‌بايست در كنار مبارزه با عرضه و رويكرد درماني مورد توجه قرار گيرد. از سال 1980 ميزان شيوع اعتياد دركشورهائي كه فعاليت‌هاي پيشگيري از اعتياد را از طريق كاهش تقاضا با جديت پيگيري مي‌نمايند،‌كاهش قابل ملاحظه اي يافته است. به عنوان مثال، تعداد مصرف كنندگان مواد مخدر در امريكا در سال 1990، نسبت به سال 1985 به نصف تقليل يافته است،‌كه اين تغيير مديون فعاليت‌هاي پيشگيري از اعتياد بود ه است.

لغت «پيشگيري» يعني جلوگيري از وقوع يك اتفاق، از نظر بهداشتي، پيشگيري عبارت است از مداخله اي مثبت و انديشمندانه براي مقابله با شرايط مضر قبل از اينكه منجر به اختلال يا ناتواني شود.

هدف از پيشگيري اوليه پيشگيري از شروع اختلال است كه منجر به كاهش ميزان بروز (Incidence) ودرنتيجه،كاهش ميزان شيوع (Prevalence) مي‌گردد.

روش‌هاي پيشگيري اوليه عبارتند از:

1- از بين بردن علل

2- كاهش عوامل مخاطره آميز

3- افزايش مقاومت فرد

4- جلوگيري از سرايت بيماري

 منبع : وب سایت ستاد مبارزه با مواد مخدر

مطمئن باشيد ، اگر با بچّه لج و لجبازي كنيد، يا شكست مي خوريد ،  يا بچّه منزوي مي شود ،  يا دست به كارهاي خطرناك مي زند ، شك نكنيد.  والدين با تجربه وقتي قرار باشد مانع انجام كاري در فرزند شوند به جاي اينكه او را مجبور كنند يا تهديدش كنند يا با كتك كاري از پس او برآيند،برعكس راه بهتر جلوي رويش مي گذارند و خود بچّه را دعوت به انتخاب بهتر مي كنند و طبيعتاً بچّه از انجام كار غلط – بدون لجبازي – دست برمي دارد .  مثلاً اگر چاقو دست كودك 3 ساله است اگر بخواهيد با زور از وي بگيريد براي خود و ديگران ايجاد خطر مي كند ولي خيلي راحت با آوردن اشياء خوشرنگ و جذاب به نزديك وي و پيش كشيدنش مي توانيد آهسته و راحت حواسش را پرت كرده و چاقو را از دستش بگيريد .  ساير امورات زندگي هم همين است شايد كمي پيچيده تر.  افراد وقتي چيزهاي خوب پيش رويشان باشد دليلي براي استفاده از چيز بد ندارند .  ما پدر و مادرها به جاي آنكه يكسره فرزندان را از انجام كارهاي بد باز داريم آيا شرايط انجام كار خوب و اصلاً خودِ كار خوب را برايشان فراهم كرده ايم؟ آنقدر فرزندان را مقصّر در انجام كارهاي غلط ندانيم يك ميخ هم به خودمان بزنيم.  لازم به ذكر است با اين كار به شخصيّت و حق انتخاب فرزند هم،احترام گذاشته ايم.

بيمار امروز سابقه 10 سال اعتياد به ترياك داشت.  پدرش فردي منضبط و مقرراتي بوده است .  به رفت و آمدهاي فرزندان خود كاملاً كنترل داشته و در صورت كوچكترين خطائي ايشان را شديداً مؤاخذه مي كرده است .  تكّه كلامش اين بوده "بچّه هاي من ترياك چيز خيلي بدييه،حواستون به رفيقاتون باشه،مبادا معتاد شيد".  و اين جملات را هر چند روز يكبار تكرار مي كرده است .  تا حدّي كه به بيمار ما (فرزند بزرگ خانواده) اين احساس دست مي دهد كه انگار داره با بچّه حرف مي زنه و تو دلش ميگه : بابا ما خودمون مي فهميم،خودمون آدميم،خودمون درك مي كنيم اينقدر تكرار نكن .  پدر همچنان به اين نصيحتهاي دلسوزانه  (از نظر ما دوستي خاله خرسه) ادامه مي دهد تا اينكه بيمار ما لج مي كند و پيش خودش مي گويد : براي اينكه باور كني من خودم  آدمم و شخصيّت دارم و تو نمي توني براي من تصميم بگيري و تعيين تكليف كني،ميرم مخدّر مصرف مي كنم،ببينم تو چكار مي توني بكني!؟! در اينجا پدر آنقدر فنر را جمع كرد تا از دستش در رفت .  راهنمائي كردن ِ جگر گوشه هايمان با قبول نداشتن احساسات و شخصيّتشان فرق دارد ، به هوش باشيد.  فرزندان ما از وقتي كه دست چپ و راست خود را مي شناسند بايد در شخصيّت سازي آنها كمك شود نه آنكه اصلاً شخصيّت آنها را ناديده بگيريم و فقط حرف،حرف خودمان باشد.

  http://d-m-es.blogfa.com